Powstawanie materii z ciemnej materii nowa hipoteza ewolucji Wszechświata, kolaps fundamentalnych cząstek materii
STRONA GŁÓWNA NA POCZĄTKU... ODPYCHANIE KOSMICZNE SUPER WSZECHŚWIAT EKSPANSJA EWOLUCJA WSZECHŚWIATA PROMIENIOWANIE TŁA

Na początku...

Nasz Wszechświat jest fragmentem nieskończenie wielkiego procesu, który nigdy nie miał początku i nigdy nie będzie miał końca.

Wszechświat utworzył się z ostatniego stadium kolapsu zapadającej się gwiazdy w innym wszechświecie. Ten inny wszechświat nazwijmy nadwszechświatem.

Z założeń teorii Wielkiego Wybuchu też wynika, że gęstość Wszechświata przynajmniej przez jakiś czas po wybuchu była wystarczająco duża, aby Wszechświat znalazł się wewnątrz strefy Schwarzschilda - czyli Wszechświat był czarną dziurą, a raz powstała czarna dziura nie może ulec zniszczeniu.

Kolapsująca gwiazda, zanim zniknie za horyzontem zdarzeń przechodzi przez postać gwiazdy neutronowej. Posiada ona wówczas gęstość jądrową. Ale gwiazda zapada się dalej, następnym etapem jest gwiazda kwarkowa w której materia przyjmuje postać plazmy kwarkowo-gluonowej. Na tym etapie kończą się teoretyczne przewidywania współczesnej nauki co do losów nadal ściskanej plazmy, właściwie nie widać powodów dlaczego nie miałaby zapaść się do punktu.

W tym miejscu nowa hipoteza przyjmuje założenia dotyczące przekształceń materii w zapadającej się gwieździe, uniemożliwiające zapaść fundamentalnych elementów zdegenerowanej materii do kuriozalnie małych rozmiarów:

Nacisk grawitacji na plazmę powoduje rozpoczęcie procesu kolapsu fundamentalnych cząstek materii, w wyniku którego następuje przekroczenie promienia Schwarzschilda zapadającej się masy, rozpoczyna się proces tworzenia czarnej dziury, proces, którego już nie można zatrzymać. Wraz z zmniejszeniem rozmiarów skolapsowanych fudamentalnych cząstek materii maleje długość Plancka, i wynikające z tego dalsze konsekwencje.

W pobliżu czarnej dziury, powstają grawitacyjne pola rozciągające, powodujące przekształcanie się cząstek materii i ciemnej materii w fundamentalne cząstki zdegenerowanej materii

Nowa hipoteza przyjmuje założenie, że siły pływowe w pobliży czarnej dziury tworzą materię z ciemnej materii. Założenie to idzie w parze z czynnikiem permanentnego wzrostu masy czarnej dziury/wszechświata. Część materii utworzonej z ciemnej materii wpada do czarnej dziury, ale materia utworzona w halo galaktyki zasila wszechświat.

Do czarnej dziury wpadają cząstki zdegenerowanej materii, utworzone z materii i ciemnej materii wszechświata/nadwszechświata, w którym czarna dziura powstała.

Dla uporządkowania pojęć stosowanych w tym opisie należy ustalić, że każda czarna dziura jest jednocześnie wszechświatem umieszczonym w innej czarnej dziurze, będącym dla niej nadwszechświatem, inacze mówiąc każda czarna dziura jest wszechświatem, ale nie każda jest nadwszechświatem.

W wyniku kolapsu w czarnej dziurze/wszechświecie powstają cząstki ciemnej materii o nieporównywalnie mniejszych rozmiarach i nieporównywalnie większej gęstości, stanowią one przestrzeń wszechświata, przestrzeń która posiada masę.

Zaczyna się "zasysanie" głównie ciemnej materii z nadwszechświata, które będzie trwało wiecznie. Od tego momentu, skutkiem przepływu materii z nadwszechświata, masa czarnej dziury/wszechświata i jej promień Schwarzschilda będą ciągle rosły, natomiast gęstość będzie malała zgodnie ze wzorem:
Wzór matematyczny

RSchw=2GM/c2

gdzie:
          RSchw oznacza promień Schwarzschilda

          G - stała grawitacji

          M - oznacza masę obiektu

          c - prędkość światła

Dla hipotetycznego obserwatora znajdującego wewnątrz promienia Schwarzshilda, czarna dziura staje się wszechświatem.

Dla obserwatora znajdującego na zewnątrz promienia Schwarzshilda, czyli w nadwszechświecie, jest to po prostu czarna dziura.

W nowo powstałej czarnej dziurze/wszechświecie, źródłem produkcji fundamentalnych cząstek materii są samoistne zaburzenia gęstości ciemnej materii.

Z fundamentalnych cząstek materii wczesnego wszechświata w procesie nukleosyntezy powstają atomy pierwiastków lekkich.

Kiedy zapadająca się gwiazda staje się czarną dziurą, rozpoczyna pochłaniać nie tylko materię, ale głównie ciemną materię z wszechświata, w którym powstała. W wnętrzu czarnej dziury jest formowana przestrzeń, czyli ciemna materia. Czarna dziura nigdy nie jest głodna, ponieważ otacza ją ciemna materia (wszechświata z którego pochodzi) będąca jej zasadniczym pokarmem i której nigdy nie zabraknie.

Gdy czarna dziura opuści galaktykę, rozpoczyna kształtować własną galaktykę. Wokół czarnej dziury tworzy się grawitacyjne zaburzenie, wir znikającej przestrzeni, czyli zmarszczki w gęstości ciemnej materii. W tym grawitacyjnym zaburzeniu (halo galaktyki) z ciemnej materii tworzy się materia, rejony gwiazdotwórcze. Zagadnienie to będzie omówione szczegółowo na stronie Ewolucja Wszechświata.

Czarna dziura nigdy nie jest czarna, ponieważ otacza ją zawsze gorący dysk zdegenerowanej materii utworzony z ciemnej materii, której nigdy nie braknie.

Wszechświat, w którym żyjemy jest czarną dziurą w nadwszechświecie, z którego czerpie więcej materii, niż traci jej poprzez zasilanie własnych czarnych dziur. W nadwszechświecie jest wiele supermasywnych czarnych dziur o masie podobnej do masy Naszego Wszechświata. Nadwszechświat też jest supermasywną czarną dziurą w nadnadwszechświecie, z którego czerpie więcej materii, niż traci jej poprzez zasilanie własnych supermasywnych czarnych dziur. Według tej prawidłowości zbudowany jest cały nieskończony superwszechświat.
Stosunek rozmiarów naszego nadwszechświata do rozmiarów Wszechświata, należy przyjąć podobny, do relacji rozmiarów Wszechświata względem rozmiarów przeciętnej czarnej dziury w naszym Wszechświecie.

Pomiędzy skolapsowaną gwiazdą a wszechświatem, w którym ten kolaps nastąpił, istnieje nieporównywalna różnica gęstości materii i ciemnej materii na korzyść gęstości skolapsowanej gwiazdy. Ta potężna różnica gęstości dotyczy również różnicy gęstości pomiędzy gęstością Wszechświata i nadwszechświata. Średnia gęstość masy wewnątrz obszaru określonego przez promień Schwarzschilda oraz promień obiektu o masie znajdującej się pod swoim promieniem grawitacyjnym określają wzory.

Od punktu widzenia obserwatora zależy, czy skolapsowana gwiazda jest dla niego czarną dziurą, czy wszechświatem. Jeżeli obserwator znajduje się pod promieniem grawitacyjnym skolapsowanej gwiazdy to jest ona jego wszechświatem, natomiast jeżeli obserwator znajduje się na zewnątrz promienia Schwarzschilda skolapsowanej gwiazdy, to jest ona czarną dziurą.

Kolapsująca gwiazda jest obiektem, w którym występuje największe ciśnienie jakie może wystąpić w układzie zamkniętym pod swoim promieniem Schwarzshilda, ciśnienie przy którym rozpoczyna się i nigdy nie kończy proces kolapsu elementarnych cząstek materii i powstaje nowa przestrzeń.

Podczas kolapsu gwiazdy następuje skokowe zmniejszenie rozmiarów /wzrost gęstości/ elementarnych cząstek materii. Materia wykonuje olbrzymi skok w czwartym wymiarze przestrzeni w kierunku znaku minus, następuje gwałtowne zmniejszenie długości Plancka

Natomiast wzrost masy czarnej dziury będący analogią ekspansji Wszechświata, oprócz wzrostu ilości cząstek materii i ciemnej materii, powoduje płynny wzrost rozmiarów wszystkich elementów materii i ciemnej materii - jest to podróż materii w czwartym wymiarze przestrzennym w kierunku znaku plus.


Spójrzmy na istotę ciemnej materii z punktu widzenia naszego Wszechświata.
Ciemna materia wypełnia Wszechświat w wielkiej koncentracji, jest wszędzie. Próżnia według dotychczasowych wyobrażeń nie istnieje. Natomiast materia w ciemnej materii rozłożona jest przypadkowo.

Czarna dziura swoim głęboko niejednorodnym polem grawitacyjnym powoduje tworzenie tekstury gęstości ciemnej materii. Proces ten dotyczy rejonu obejmującego halo czarnej dziury i jest miejscem wytwarzania materii z ciemnej materii.

Wokół nowo powstałej czarnej dziury, mocą sił pływowych powstaje dysk akrecyjny wytworzony opadaniem na czarną dziurę materii, uzyskanej z ciemnej materii. Natomiast masywna czarna dziura staje się centralną czarną dziurą galaktyki, galaktyki, która skutkiem sił pływowych wokół czarnej dziury się uformowała.

Wszechświat głównie zbudowany jest z ciemnej materii i to ona tworzy jego przestrzeń, przestrzeń posiadającą masę.
Materia i ciemna materia Wszechświata znajdują się pod swoim promieniem Schwarzschilda. Według Nowej Hipotezy Wszechświat będzie rozszerzał się wiecznie. Rozszerzanie się Wszechświata nie jest efektem tajemniczego wybuchu, lecz efektem wzrostu promienia grawitacyjnego /promienia Schwarzschilda/, a promień grawitacyjny zwiększa się, bo rośnie masa Wszechświata, tak jak rośnie masa każdej czarnej dziury umieszczone we wszechświecie.
I chociaż gęstość Wszechświata będzie malała wiecznie, to długowieczny obserwator nigdy tego nie zauważy, dla niego Wszechświat zawsze będzie taki sam, gęstość obserwatora też będzie malała. Taki model wszechświata nie podlega żadnym dotychczasowym standardom.

  • Między materią a ciemną materią występują wyłącznie dwa rodzaje oddziaływań:

  • Oddziaływanie grawitacyjne

  • Oddziaływanie cząstek sub atomowych materii z ciemną materią. Od gęstości ciemnej materii zależy gęstość materii..

Żyjemy w wszechświecie, który znajduje się pod promieniem Schwarzschilda, własnej masy, żyjemy wewnątrz czarnej dziury, jakich wiele powstało w "nadwszechświecie". "Nadwszechświat", też znajduje się wewnątrz promienia Schwarzschilda własnej masy, też jest czarną dziurą, ale o nieporównywalnie większej masie i nieporównywalnie mniejszej gęstości niż Wszechświat. Nadwszechświat wraz z innymi czarnymi dziurami mieszka w nadnadwszechświecie, który ma nieporównywalnie większą masę, ale jest tylko drobnym fragmentem nieskończonej i wiecznej przestrzeni superwszechświata.

Według Nowej Hipotezy pokarmem każdej czarnej dziury jest nie tylko materia, lecz głównie ciemna materia. Czarna dziura nigdy nie jest głodna, ponieważ otoczona jest ciemną materią wszechświata w którym istnieje. Nasz Wszechświat pożera ciemną materię i materię z nadwszechświata. Powoduje to ciągły wzrost masy i rozmiarów Wszechświata. Nadwszechświat pożera materię i ciemną materię z ...

Następna strona:

Ciemna materia i odpychanie kosmiczne



2002-2017