nowa hipoteza ewolucji Wszechświata, kolaps fundamentalnych cząstek materii, nowa hipoteza budowy,hiper przestrzeń
STRONA GŁÓWNA NA POCZĄTKU... ODPYCHANIE KOSMICZNE SUPER WSZECHŚWIAT EKSPANSJA EWOLUCJA WSZECHŚWIATA PROMIENIOWANIE TŁA

Ekspansja

Ekspansja kosmologiczna według hipotezy Wielkiego Wybuchu polega na wzroście odległości pomiędzy galaktykami. Według Nowej Hipotezy odległości pomiędzy galaktykami rosną, bo między nimi narasta przestrzeń posiadająca masę, czyli ciemna materia.

Ekspansja kosmologiczna według Nowej Hipotezy ma dwa oblicza.

Pierwsze oblicze - to specyficzny rodzaj wzajemnego oddalania się obiektów w przestrzeni bez zmiany względem siatki współrzędnych. Przykładowo, wyobraźmy sobie nadmuchiwany globus ziemski. Na skutek ekspansji (nadmuchiwania) globusa, wzajemne odległości między miejscowościami wzrastają, chociaż ich współrzędne geograficzne nie ulegają zmianie. Powierzchnia globusa jest płaska i aby obraz był pełny, wspomniane współrzędne i ekspansję powinniśmy wyobrazić sobie w przestrzeni trójwymiarowej.
Istotny jest fakt, że ekspansja dotyczy nie tylko odległości między obiektami ale także: wielkości galaktyk, średnicy gwiazd, planet, atomów, kwarków. Pierwsze oblicze ekspansji kosmologicznej, według Nowej Hipotezy, to wzrost rozmiarów wszystkich obiektów będący skutkiem wzrostu długości Plancka i nie jest przyczyną obserwowanego przesunięcia ku czerwieni będącego efektem dopplera. Nie jest też przyczyną jakichkolwiek efektów rejestrowanych przez obserwatora znajdującego się w Wszechświecie. Jest częścią całości, którą można określić jako element wzrostu masy i zmniejszania gęstości obiektu znajdującego się pod swoim promieniem grawitacyjnym (czarnej dziury), którą jest Wszechświat. Pierwsze oblicze ekspansji kosmologicznej jest podróżą materii i ciemnej materii wzdłuż czwartego wymiaru przestrzennego.

Drugie oblicze ekspansji wynika ze wzrostu ilości fundamentalnych cząstek materii wchodzących w masę Wszechświata. Czarna dziura, którą jest Wszechświat, pożera ciemną materię i materię z Nadwszechświata, skutkiem tego we Wszechświecie rośnie: ilość fundamentalnych cząstek materii, ilość cząstek ciemnej materii, masa materii Wszechświata i jego rozmiary. Efektem kreacji ciemnej materii jest tworzenie się przestrzeni, obserwowany wzrost odległości pomiędzy odległymi obiektami. Efekt dopplera, uciekające galaktyki, to skutek drugiego oblicza ekspansji, czyli skutek przyrostu przestrzeni. Przyrost przestrzeni następuje jednocześnie w całej objętości Wszechświata. Wzrost ilości cząstek ciemnej materii, powoduje wzrost "zapasu surowca" z którego powstaje zwykła materia.

Obydwa oblicza ekspansji według Nowej Hipotezy zachodzą jednocześnie. Rozkład materii, ciemnej materii i metodyka rozszerzania się Wszechświata nie ma brzegu ani środka. Każdy obserwator we Wszechświecie, niezależnie od tego w jakim punkcie Wszechświata się znajduje, odnosi wrażenie, że jest w centrum wybuchu, że wszystko od niego się oddala. Im dalej znajduje się oddalający obiekt, tym większa jest prędkość oddalania.

Materia i ciemna materia znajdujące się w halo galaktyk są zasysane do wnętrz centralnych czarnych dziur, czyli do innych wszechświatów. Zanim trafią do czarnej dziury zostają stłoczone do postaci stosownej dla gwiazdy kwarkowej. W czarnej dziurze przypadek zadecyduje, które kwarki ulegną kolapsowi i staną się materią w nowym wszechświecie, a które ciemna materią.

Natomiast materia i ciemna materia znajdujące się w przestrzeni między galaktycznej uczestniczą w ekspansji Wszechświata, mają szanse na zbliżenie się do nieskończoności. W tej podróży, w czasie i czwartym wymiarze przestrzennym, średnie gęstości materii i ciemnej materii maleją, ale nie ma to nic wspólnego z opcją otwartego wszechświata Friedmana. Kiedy Wszechświat ekspanduje, rośnie jego masa i rozmiary fundamentalnych cząstek materii i ciemnej materii, czyli maleje ich średnia gęstość. Cząstki materii i ciemnej materii nigdy nie docierają do nieskończoności, z upływem czasu wzrasta prawdopodobieństwo znalezienia się danych cząstek w halo którejś z galaktyk. W końcu pochłonięte przez centralne czarne dziury trafiają do innych wszechświatów. Dla nich następuje skok wstecz, w czwartym wymiarze przestrzennym. Dalszą podróż do nieskończoności kontynuują cząstki z przestrzeni między galaktycznej przechwycone przez Wszechświat z nadwszechświata.

Gęstość materii barionowej maleje w trakcie ekspansji zarówno według hipotezy Wielkiego Wybuchu, jak i według Nowej Hipotezy. Wynika to jednak tylko z gry słów, w rzeczywistości oznacza całkiem różne procesy.

Sfera Hubble i Obszar Widzialny Wszechświata

Przestrzeń na długości 3 261 600 lat świetlnych, czyli przestrzeń na długości 1 megaparseka w ciągu 1 sekundy zwiększa swoją rozmiary o 68 kilometrów. Proporcjonalnie 2 megaparseki wydłużają się o 136 km i tak dalej.

Każda odległość we wszechświecie rozszerza się o 0,00007 w ciągu miliona lat.

3 261 600 lat świetlnych = 1 Megaparsek (Mpc)

3 261 600 x 4435 = 14 465 196 000 lat świetlnych - odległość do Sfery Hubble

Istnieje taka sfera, po przekroczeniu której prędkość oddalania się obiektów od nas osiąga i przekracza prędkość światła? Tą sferą jest sfera Hubble oddalona od nas o 14,47 miliardów lat świetlnych powyżej której obiekty oddalają się szybkością większą od szybkości światła. Najdalsze widoczne teraz galaktyki, a uważane za powstałe 400 milionów lat po powstaniu wszechświata są w tej chwili oddalone od nas 46 miliardów lat świetlnych, dzięki temu że miały do dyspozycji czas 13,3 miliardów lat i w dużej części ich "drogi" prędkość ponad świetlną. Pozostaje do wyjaśnienia co oznacza liczba 4435. Otóż w tej liczbie jest określona ilość powtórzeń prędkości 67,6 km/s, których suma przekroczy prędkość światła.

Nie ma takiej sfery, która oddzielałaby galaktyki, które są w tej chwili po zewnętrznej stronie sfery Hubble, od tych znajdujących się w tej chwili po stronie wewnętrznej, czyli sfery która oddzielałaby galaktyki oddalające się od Ziemi w tej chwili z prędkością podświetlną, od tych które oddalają się teraz z prędkością nadświetlną.

Widzialny (obserwowalny) Wszechświat – jest to obszar Wszechświata, wraz ze znajdującą się w nim materią, który jest możliwy do zaobserwowania teraz z Ziemi. Każde źródło promieniowania elektromagnetycznego które przekroczyło sferę Hubble jest odbierane nadal przez obserwatora na ziemi. Jest widziane dlatego bo docierają do ziemi fotony wysłane w naszym kierunku wtedy, kiedy źródło było po naszej stronie strefy Hubble. Wszechświat widzialny ma promień 46 miliardów lat świetlnych

strefa hubble

Jedną z galaktyk zaobserwowanych na krańcach wszechświata jest MACS0647-JD prawdopodobnie nie w pełni ukształtowana galaktyka, która wyemitowała swoje światło 420 milionów lat po powstaniu wszechświata, a więc aż 13,3 miliarda lat temu. Z tego wynika, że galaktyka MACS0647-JD znajduje się teraz po zewnętrznej stronie sfery Hubble, blisko granicy Widzialnego Wszechświata i oddala się od nas z szybkością większą od szybkości światła.

Wiek wszechświata obliczany według zwolenników hipotezy Wielkiego wybuchu:

W obliczaniu wieku wszechświata wykorzystuje się następujące rozumowanie, na początku cała materia wszechświata znajdowała się w jednym punkcie i puchnąca przestrzeń rozrzuciła tą materię w przestrzeni wszechświata wedłud następujących reguł.

W każdej sekundzie, przestrzeń na długości jednego megaparseka (Mpc), zwiększa swoje rozmiary o 67,15 km. – jest to stała Hubble albo parametr Hubble,

1 Mpc=3,086 x 1019km
1 rok ma 3,16 x 107sekund

Jeżeli jakaś galaktyka oddalona jest od naszej galaktyki 1 Mpc to oddala się od nas z szybkością 67,15 km na sekundę,
jeżeli jakaś galaktyka jest oddalona o 10 Mpc to oddala się od nas z prędkością 671,5 km/s
Wszechświat rozszerza się w każdym kierunku, a kierunków jest nieskończona ilość Obliczamy ile lat ma wszechświat biorąc odległość do galaktyki odległej d = 1 Mpc i prędkość jaka wynika z parametru Hubble czyli v = 67,15 km/s:

wiek wszechświata

Zdaniem autora nowej hipotezy masa wszechświata systematycznie się zwiększa, młode galaktyki powstają w dowolnej części wszechświata, ich prędkość oddalania ma się nijak do wieku wszechświata.

Rozpychająca się przestrzeń ma masę i nie bierze się znikąd. Przestrzeń przenika z nadwszechświata jako produkt wytworzony z pochłoniętej materii, ciemnej materii.

hubble i widzialny

Tablica obrazująca jeden kierunek przestrzeni z uwzględnieniem Sfery Hubble i Obszaru widzialnego wszechświata. Kolorem zielonym jest oznaczona Sfera Hubble z widocznymi w tej chwili galaktykami G2 na 7 mld lś, G3 na 10 mld lś, G1 na 13,3 mld lś. Kolorem czerwonym wykonany jest promień Obszaru widzialnego zawartego między zewnętrzną stroną Sfery Hubble a granicą obszaru.

  • Galaktyki G2 widoczne na 7 mld lś w rzeczywistości wychodzą ze sfery Hubble, ich prędkość oddalania się od drogi mlecznej przekroczy prędkość światła i fotony ich świateł przestaną do nas docierać. Będziemy jednak odbierać ich fotony wypromieniowane przez galaktyki G2 kiedy znajdowały się wewnątrz Sfery Hubble

  • Galaktyki G3 widoczne teraz na 10 mld lś w rzeczywistości są 21,6 mld lś oddalone od Drogi Mlecznej. Odbieramy fotony świateł tych galaktyk wyemitowane wtedy gdy galaktyki te znajdowały się w Sferze Hubble

  • Galaktyki G1 widoczne teraz na 13,3 mld lś w rzeczywistości są oddalone 46 mld lś od Drogi Mlecznej. Odbieramy fotony świateł tych galaktyk wyemitowane wtedy gdy galaktyki te znajdowały się w Sferze Hubble

  • Ekspansja wszechświata blog spot

    Następna strona:
    Ewolucja wszechświata