Gwiazda żarzy się w reakcji termonuklearnej przez miliardy lat, a nie eksploduje jak gwiazda supernowa, z tego właśnie powodu, że nie wszystkie jądra wodoru łączą się w jądra helu w tej samej temperaturze. Istnieje pewna niewielka ilość atomów wodoru, które są w stanie uczestniczyć w reakcji syntezy termojądrowej, w znacznie niższej temperaturze niż temperatura dla której prawdopodobieństwo takiej reakcji wynosi 100%. Grawitacja gwiazdy naciskając na wodór podnosi jego temperaturę, aż nastąpi termonuklearny zapłon bardzo niewielkiej ilości atomów wodoru. Termonuklearny zapłon podnosi objętość gwiazdy, ciśnienie spada, termonuklearny zapłon się wyłącza. Ponownie grawitacja przejmuje inicjatywę, ciśnienie i temperatura rosną, aż do ponownego termonuklearnego zapłonu garstki atomów wodoru. Zjawisko syntezy pierwiastka w gwiazdach opisałem jako szereg wydarzeń zachodzących skokowo w określonej kolejności, w rzeczywistości jednak w procesie tym trzeba dojrzeć więcej płynności. W ten sposób gwiazda żarzy się przez miliony, albo miliardy lat, zależnie od tego, który pierwiastek jest aktualnie przez gwiazdę eksploatowany.

Opis ten ma nam przybliżyć wyobrażenie ograniczonego prawdopodobieństwa kolapsu kwarków w czarnej dziurze. Tak jak w zwykłej gwieździe, w której w danym momencie reakcji termojądrowej uczestniczy bardzo mała ilość atomów wodoru, tak w czarnej dziurze w danym momencie kolapsowi kwarków ulega ich ograniczona ilość, inicjując lawinowy proces kolejnych spadków ciśnienia spowodowanych kolapsem kwarków, wzrostów ciśnienia spowodowanych zassaniem ciemnej materii z wszechświata w którym czarna dziura powstała. Skutkiem realizacji tych cykli następuje ciągły wzrost masy czarnej dziury, wzrost jej promienia Schwarzschilda i ciągły spadek gęstości czarnej dziury. Proces ten będzie trwał wiecznie, niezależnie od istnienia lub nieistnienia zwykłej materii w sąsiedztwie czarnej dziury.

Proces kolapsu kwarków i kreacji materii barionowej z ciemnej materii, występuje również w halo galaktyk. Tam wzrasta znacznie prawdopodobieństwo kolapsu cząstek ciemnej materii i kreacji materii, na skutek wzrostu ciśnienia wywieranego na określone obszary ciemnej materii. Obszary te, to fale uderzeniowe wiru utworzonego w halo ciemnej materii wsysanej do centralnej czarnej dziury.


2002-2014. Ostatnia aktualizacja strony: 1-11-2014.
Opracował: Romuald Kurjańczyk